®
SLOWBEAUTY INSPARATION MAGAZINE
VAN OVERLEVEN
naar opluchting
Dit blog is persoonlijk.Niet omdat het zwaar is, maar omdat het eerlijk is. Het gaat over wat er gebeurt wanneer je systeem jarenlang in de overlevingsstand staat. Wanneer alertheid normaal wordt. Wanneer sterk zijn vanzelfsprekend voelt. En wanneer je pas later ontdekt dat je lichaam al die tijd signalen gaf.
Ik neem je mee in mijn eigen proces. Hoe een jeugd waarin veiligheid niet vanzelfsprekend was, doorwerkte in mijn volwassen leven. Hoe overprikkeling geen plotselinge instorting werd, maar een langzaam opgebouwd patroon van altijd doorgaan, altijd dragen, altijd aanwezig zijn voor alles en iedereen. En ook: hoe opluchting er uiteindelijk uitzag. Niet als een grote ommekeer, maar als een reeks kleine keuzes. Vertragen. Grenzen voelen. Rust toelaten. Voeding, beweging, creativiteit en natuur opnieuw zien als fundament in plaats van bijzaak. Misschien herken je iets in dit verhaal. Misschien merk je dat jij ook vaak “aan” staat. Dat ontspannen niet vanzelf gaat. Dat je lichaam soms meer weet dan je hoofd.
Lees dit blog zonder haast. En kijk wat er bij jou blijft hangen.
lees ook
wanneer stop jij de tijd?
ik geloof dat vertraging geen luxe is, maar een noodzaak. Na een periode waarin ik vooral rende, koos ik voor zachtheid. Met SlowBeauty creëerde ik een wereld waarin vrouwen weer thuiskomen bij zichzelf, via geur, aanraking en ritueel. En toch, als ik eerlijk ben, begon dat verlangen naar rust niet pas toen ik een merk bouwde. Het begon veel eerder. In een tijd waarin mijn lijf al wist wat mijn hoofd nog niet kon uitleggen.
Ik ben opgegroeid met twee werkelijkheden naast elkaar. Aan de buitenkant was er het gewone leven, school, afspraken, verdergaan. Aan de binnenkant was er iets anders: een basisgevoel dat niet veilig genoeg was, waardoor je als kind op scherp leert staan. Niet omdat je dat wilt, maar omdat je systeem geen andere optie ziet. Overleven wordt dan niet iets groots of dramatisch, het wordt iets subtiels. Altijd aanvoelen hoe de sfeer is. Altijd kijken of je mag bestaan. Altijd proberen gezien te worden, gehoord te worden, veilig te blijven. Je wordt er goed in. Zó goed, dat je het later niet meer door hebt.
Misschien herken je dat. Dat je in een ruimte binnenkomt en meteen weet wie er spanning draagt. Dat je automatisch de rol pakt die de boel rustig houdt. Dat je sterk bent, praktisch, betrouwbaar, en dat iedereen denkt: zij redt zich wel. En dat klopt ook, want je redt je altijd. Alleen… tegen welke prijs?
Wat er bij mij gebeurde, is dat ik van die overlevingsstand een levensstijl maakte. Niet bewust, maar omdat het zo vertrouwd was. Doen, doorgaan, regelen. Bewijzen. Presteren. En ook:
nooit te lang stilstaan, want stilstand voelt als ruimte. En ruimte voelt soms als het moment waarop alles binnenkomt. Dus hou je jezelf bezig. Je lichaam draait mee, tot het niet meer mee wil. Overprikkeling kwam niet met één grote klap. Het kwam in lagen. In een hoofd dat altijd “aan” stond. In een lijf dat sneller moe werd. In nachten waarin je denkt dat je slaapt, maar eigenlijk waakt. In irritatie om kleine dingen, terwijl je vroeger zoveel aankon. In een grens die pas zichtbaar wordt als je er al overheen bent.
En ergens daarin zat ook iets dat mij altijd heeft gered, al wist ik dat toen nog niet: mijn natuurlijke trek naar ritme. Als kind vond ik het al, zonder dat ik het zo noemde, in voeding, sporten, creativiteit en leven op het ritme van de natuur. Eten dat je energie geeft. Bewegen tot je hoofd stil wordt. Iets maken met je handen en voelen: ik kan iets creëren, ik kan iets vormgeven. En buiten zijn, het seizoen zien veranderen, de lucht ruiken, begrijpen dat niet alles sneller hoeft. Dat er een tempo is dat klopt, als je tenminste weer leert luisteren.
Die elementen zijn altijd gebleven, als een soort onderstroom. Maar pas later ben ik gaan zien dat het geen hobby’s waren. Het waren ankers. Kleine, praktische manieren om terug te keren naar mijn lijf. Naar mezelf. Naar veiligheid.
SlowBeauty is dus niet ontstaan uit een trend of een mooi concept. Het is ontstaan uit een eerlijk inzicht: als ik zo doorging, ging ik mezelf kwijt raken. En ik ben niet de enige. Ik zie het bij vrouwen overal. Slim, warm, loyaal, hardwerkend. Vrouwen die alles kunnen dragen, behalve zichzelf. Vrouwen die pas stilvallen als het lichaam het overneemt. Niet omdat ze zwak zijn, maar omdat ze te lang sterk zijn geweest.Wat ik leerde, is dat vertraging niet zweverig is. Vertraging is een vaardigheid. Een keuze die je kunt trainen. Niet in één keer, niet perfect, maar wel echt. Het zit in kleine dingen, in micro-momenten die je zenuwstelsel vertellen: het is veilig om even te landen.
Soms is dat letterlijk één ademhaling voordat je reageert. Soms is het een kop thee die je niet “even tussendoor” drinkt, maar zittend, zonder telefoon. Soms is het een geur die je helpt zakken. Niet omdat geur magie is, maar omdat je brein en je lijf via geur razendsnel een signaal krijgen: hier mag je ontspannen. Soms is het aanraking, een olie op je huid, niet als cosmetica maar als aandacht. En soms is het ritueel, niet als groot ceremonieel gedoe, maar als herhaling die je draagt. Dezelfde volgorde. Dezelfde rust. Dezelfde boodschap aan jezelf: ik ben er ook nog.
Als ik je één vraag mag stellen terwijl je dit leest: waar in jouw dag gebeurt ontspanning nog toevallig, en waar kies je er bewust voor? Want daar zit het verschil. Toeval is kwetsbaar. Keuze is een fundament.
De opluchting waar ik het over wil hebben, is niet de opluchting van “alles is opgelost”. Het is een stillere opluchting. Dat moment waarop je merkt: ik hoef niet meer te vechten om ruimte. Ik mag ruimte maken. Ik mag zachter worden zonder minder krachtig te zijn. Ik mag vertragen zonder achter te lopen. Ik mag mezelf serieus nemen, ook als de wereld nog steeds snel is.
En ook: ik mag leren dat gezien worden niet begint bij de ander. Het begint bij mij. Bij hoe ik mezelf aankijk. Bij hoe ik naar mijn eigen grenzen luister. Bij hoe ik mezelf niet meer pas op de laatste plek zet. Dat is geen egoïsme, dat is volwassen zelfzorg. Als je nu denkt: ja, maar hoe dan, ik heb een druk leven, ik heb verantwoordelijkheden, ik kan niet ineens anders gaan leven… dan wil ik je geruststellen. Dat hoeft ook niet. Je hoeft niet je hele agenda om te gooien. Je hoeft niet naar een berghut. Je hoeft alleen te beginnen met één moment per dag waarin je niet doorgaat. Eén moment waarin je jezelf het signaal geeft: ik ben veilig genoeg om even stil te staan.Welke zou dat voor jou kunnen zijn? Ochtend, middag, avond? En wat maakt het moeilijk om dat moment te nemen?
Ik schrijf dit niet als iemand die het “af” heeft. Ik schrijf dit als iemand die het herkent. Die nog steeds kan doorschieten in doen en dragen, maar nu sneller voelt wanneer het weer te veel wordt. En die steeds vaker kiest voor een ander spoor, nog voordat het lichaam hoeft te schreeuwen. Van overprikkeling naar opluchting is geen rechte lijn. Het is eerder een pad met telkens dezelfde keuze: ga ik mezelf weer voorbij, of kom ik terug?
Als jij hier iets in herkent, wil je dan jouw verhaal delen in de reacties? Hoeft niet groot, hoeft niet perfect. Misschien alleen één zin: waar jij merkt dat je systeem vaak “aan” staat, en wat jou helpt om weer te landen. Ik lees mee, en je weet nooit wie jij met jouw woorden net dat zetje geeft.
XOXO Mariska