®
SLOWBEAUTY INSPARATION MAGAZINE
Grenzen aangeven
En vertragen
We leven vaak in een tempo waarin doorgaan vanzelfsprekend voelt en pauzeren iets is wat je pas doet wanneer alles af is. Toch zijn er momenten waarop je merkt dat je al langer over je eigen grenzen heen beweegt, ook al heb je het gevoel dat je goed voor jezelf zorgt. In dit blog deel ik een persoonlijke ervaring die me dwong om stil te staan en opnieuw te kijken naar wat luisteren naar je lichaam werkelijk betekent. Het is een verhaal over verantwoordelijkheid, over het idee dat je alles kunt dragen, en over hoe waardevol het kan zijn om ruimte te maken voor rust, juist wanneer je hoofd nog verder wil.
lees ook
is huidverzorging echt nodig?
Ik dacht oprecht dat ik luisterde naar mijn lichaam. Ik voelde de vermoeidheid, de stijfheid in mijn rug, de kou die langzaam in mijn lijf kroop. Er waren genoeg signalen en ik was me daar ook van bewust. Toch ging ik door, niet omdat ik ze niet herkende, maar omdat ik dacht dat ik ze nog wel even kon dragen.
Afgelopen weekend waren Roy en ik bezig met de bouw van een tuinkamer bij het bedrijfspand. Een project waar veel energie in zit, maar dat ook fysiek zwaar is. Het zeil voor de dakbedekking, EPDM, bleek veel zwaarder dan verwacht. Na meerdere pogingen, ladders die dreigden te kantelen en momenten waarop het zeil langzaam uit onze handen weggleed, besloten we alsnog een lift te huren. Ook dat bleek geen eenvoudige klus, het in en uit de aanhanger krijgen vroeg opnieuw meer van ons lichaam dan verstandig was.
Op zondag stonden we gebukt op het dak om het zeil vast te lijmen. Het was koud, mijn rug voelde stijf en ik was moe van een drukke werkweek. Mijn lichaam gaf duidelijke signalen af, maar in mijn hoofd zat vooral het idee dat het af moest, dat er bezoek zou komen en dat ik daarna wel zou rusten. Ik dook de keuken in om een diner te bereiden terwijl alles in mij aangaf dat het genoeg was.
Maandagochtend wilde ik een brood uit de kast pakken en op dat moment bleef mijn lichaam letterlijk staan. Mijn rug ging niet meer mee en elke beweging voelde onmogelijk. Het was alsof mijn lichaam besloot te stoppen, niet als reactie op dat ene moment, maar als optelsom van alles wat daarvoor al was genegeerd.
Wat deze ervaring mij achteraf laat zien, is dat luisteren naar je lichaam iets anders is dan het herkennen van signalen. Je kunt heel goed weten wat je voelt en toch over je grens gaan, niet uit onwil, maar uit verantwoordelijkheidsgevoel, betrokkenheid en de overtuiging dat je nog wel even door kunt.
Er zit iets symbolisch in het feit dat dit gebeurde terwijl we letterlijk aan het bouwen waren. Iets nieuws creëren vraagt niet alleen fysieke inspanning, maar ook innerlijke ruimte. Soms vraagt een nieuwe fase om een andere houding, niet alleen in hoe je werkt, maar ook in hoe je draagt, beweegt en begrenst. Het voelt alsof mijn lichaam op dat moment liet zien dat de manier waarop ik gewend was om alles te dragen, niet langer past bij wat er nu mag ontstaan.
Mijn lichaam bleef staan, niet vooruit en niet achteruit, alsof het zei dat doorgaan op de oude manier geen optie meer was, maar dat er ook nog geen nieuwe beweging mogelijk was. Een stilstand die niet vraagt om oplossen, maar om aanwezig zijn.
Ik lig inmiddels al dagen grotendeels plat. Het gaat in golven, soms voelt het iets beter en soms sputtert mijn rug weer tegen. Vandaag kon ik mezelf voor het eerst gedeeltelijk aankleden en een tijdje half rechtop zitten. Wat klein lijkt, voelt nu als vooruitgang. Het dwingt me om te accepteren waar ik ben, zonder het te willen versnellen of verklaren.
Misschien is dat wel de essentie van dit moment. Niet zoeken naar een les, niet meteen betekenis willen geven, maar toelaten dat mijn lichaam even het tempo bepaalt. Niet om mij tegen te houden, maar om me te beschermen.
Als dit verhaal iets bij je raakt en je jezelf erin herkent, voel je dan vrij om jouw ervaring hieronder te delen. Soms ontstaat verbinding juist in het herkennen van elkaars stiltes, grenzen en momenten waarop het leven je uitnodigt om even pas op de plaats te maken.
Liefs,
Mariska