®
SLOWBEAUTY INSPARATION MAGAZINE
ALS JE LICHAAM UITEINDELIJK HARDER GAAT
veel harder praat dan jij kunt negeren
Vier jaar lang is er privé veel gebeurd. Meer dan ik soms zelf wilde toegeven en misschien ook meer dan ik op dat moment kon bevatten. Er waren gebeurtenissen die pijn deden, periodes waarin ik mezelf groot hield, verdriet dat ergens een plek moest krijgen en momenten waarop ik eigenlijk had moeten stoppen. Niet omdat ik niets meer kon, maar omdat er simpelweg tijd nodig was om te rusten, te rouwen en alles wat er gebeurd was langzaam te laten landen.
lees ook
wanneer stop jij de tijd?
Toch deed ik dat niet echt, al dacht ik op dat moment eerlijk gezegd dat ik best goed voor mezelf zorgde. Ik nam regelmatig een momentje rust, ging wandelen, zat met een kop thee op de bank en probeerde mijn agenda niet helemaal vol te plannen. Ik was tenslotte volop bezig met Slow Beauty, vertragen en bewuster leven, dus dan zou ik inmiddels toch wel moeten weten hoe dat moest? Nu weet ik dat er een groot verschil zit tussen even rusten en werkelijk herstellen. Tussen op de bank zitten terwijl je hoofd nog op volle snelheid doorgaat en jezelf echt toestaan om niets te hoeven. Tussen een middag vrijhouden en daadwerkelijk ruimte maken voor verdriet, voor rouw en voor alles wat je al die tijd ergens diep vanbinnen hebt geparkeerd, omdat er altijd weer iets anders was wat eerst moest gebeuren. Misschien herken je dat wel.
Dat je denkt dat je rust neemt, maar ondertussen toch nog even die mail beantwoordt. Dat je tijdens een wandeling alweer drie nieuwe ideeën krijgt en op de bank zit terwijl je in gedachten bezig bent met morgen, volgende week en alles wat nog niet af is. Je lichaam zit dan misschien stil, maar de rest van jou rent gewoon door.
In die vier jaar ben ik ook steeds meer vrijwilligerswerk gaan doen in ons dorp. Niet omdat iemand mij daartoe verplichtte en ook niet omdat ik vond dat het moest, maar juist omdat ik het verschrikkelijk leuk vond. Ik krijg energie van nieuwe ideeën, samenwerken, mensen verbinden en samen iets moois neerzetten, alleen zit daar meteen ook mijn probleem: ik vind namelijk héél veel leuk.
En als je veel dingen leuk vindt, voelt het niet altijd als te veel. Dan voelt het als enthousiasme, als betrokkenheid en als zin hebben om iets te creëren. Je zegt nog een keer ja, neemt nog een taak op je en denkt ondertussen dat het allemaal best meevalt, zeker wanneer je gewend bent om veel ballen tegelijk in de lucht te houden.
Totdat je lichaam besluit dat het lang genoeg heeft geprobeerd om je op een vriendelijke manier duidelijk te maken dat het niet meer gaat.
Bij mij begon dat niet met één groot dramatisch moment, maar sloop het er langzaam in. Ik was ontzettend moe, maar kon niet echt ontspannen. Ik werd steeds prikkelbaarder en had minder ruimte voor geluid, vragen, mensen en alles wat onverwacht tussendoor kwam. Er ging van alles mis wat er mis kon gaan en waar ik normaal gesproken meestal wel een oplossing voor vond, voelde zelfs het kleinste probleem ineens als een enorme berg.
En toen kwamen de tranen, niet één keer en ook niet alleen op een slechte dag, maar wekenlang. Soms wist ik precies waarom en soms werkelijk niet. Het leek alsof mijn lichaam de kraan had opengedraaid en had besloten dat alles wat ik jarenlang had vastgehouden er nu alsnog uit moest. Ondertussen sputterde mijn lichaam aan alle kanten tegen. Moe, zwaar, pijnlijk, onrustig en totaal niet meer in staat om zich nog langer aan te passen aan het tempo dat ik al die tijd had volgehouden. Uiteindelijk ben ik toch maar eens naar de huisarts gegaan en daar kwam dat ene woord: burn-out.
Een stempel waar veel mensen misschien van schrikken, maar die op dat moment voor mij vooral als een opluchting voelde. Ineens was er een reden waarom ik me voelde zoals ik me voelde en hoefde ik niet meer te bewijzen dat ik moe was. Ik mocht op de bank zitten, ik mocht huilen, ik mocht geen zin hebben om te praten en ik mocht in een hoekje weg willen kruipen. Het voelde bijna alsof ik toestemming kreeg om eindelijk te stoppen.
En dat heb ik gedaan. Ik heb een aantal weken vooral in mijn hoekje van de bank gezeten, soms urenlang gedachteloos en soms met mijn hoofd vol vragen en herinneringen, maar vooral met eindeloos veel tranen. Verdriet en pijn die eindelijk echt loskwamen en moeheid die er niet meer vanaf hoefde te worden gepoetst met nog een kop koffie, een wandeling of de gedachte dat het morgen vast beter zou gaan.
Het mocht er zijn, zonder dat ik het meteen hoefde op te lossen, er een inzicht uit moest halen of er alweer een mooie levensles van moest maken. Ik hoefde geen nieuw plan te bedenken en mocht gewoon moe zijn, verdrietig zijn en even helemaal niets weten.
Voor iemand die graag vooruitgaat, oplossingen bedenkt en altijd wel weer iets nieuws ziet om mee aan de slag te gaan, was dat misschien wel het moeilijkste deel. Niet het stilzitten zelf, maar het niet weten wanneer ik weer verder kon. Niet kunnen bepalen hoe lang herstel zou duren en geen planning kunnen maken waarin ik keurig kon afvinken dat ik deze week twintig procent beter was en volgende maand weer volledig de oude zou zijn.
Want zo werkt het natuurlijk niet.
Herstellen van een burn-out is geen rechte lijn. De ene dag denk je dat je er bijna bent en de volgende ochtend voelt zelfs douchen als een complete dagtaak. Soms heb je ineens energie en wil je meteen alles inhalen wat is blijven liggen, om vervolgens een dag later te ontdekken dat je lichaam daar toch heel anders over denkt.
Juist daar zit voor mij nu de belangrijkste les, want mijn lichaam is geen lastig onderdeel dat mij belemmert om alles te doen wat ik wil. Mijn lichaam probeert mij te beschermen en heeft mij waarschijnlijk veel eerder signalen gegeven, alleen heb ik die niet voldoende serieus genomen. Of misschien dacht ik dat ik wel luisterde. Ik wandelde toch? Ik dronk thee, zat af en toe rustig in de tuin en was bezig met bewust leven, vertragen en goed voor mezelf zorgen. Maar luisterde ik werkelijk naar mijn lichaam, of paste ik mijn rustmomenten vooral zo in dat de rest gewoon door kon blijven gaan?
Dat is een confronterende vraag, want je kunt alles over balans weten en toch uit balans raken. Je kunt anderen vertellen hoe belangrijk zelfzorg is en ondertussen je eigen grenzen ongemerkt steeds een stukje verleggen. Je kunt denken dat je goed bezig bent, terwijl je lichaam al maanden probeert duidelijk te maken dat het iets anders nodig heeft.
Een burn-out betekent voor mij daarom niet alleen dat ik moet uitrusten. Het betekent terug naar de basis, opnieuw leren voelen wat mijn lichaam aangeeft voordat het hoeft te schreeuwen en ontdekken waar mijn energie werkelijk van groeit en waar ze ongemerkt weglekt. Het betekent ook leren dat iets leuk vinden niet automatisch betekent dat het goed voor mij is om het allemaal tegelijk te doen. En nee, dat ga ik niet alleen doen. Ik heb bewust gekozen om samen te werken met een professional, niet omdat ik verwacht dat iemand anders het voor mij oplost, maar omdat ik inmiddels weet dat ik mijn eigen patronen niet altijd zie. Zeker niet wanneer ik alweer enthousiast word van nieuwe plannen en mijn hoofd vindt dat het allemaal best kan.
Feit blijft namelijk dat ik een bedrijf te runnen heb. Een bedrijf waar mijn hart in zit en waar ik ontzettend trots op ben, en ik wil niet voor de tweede keer in mijn leven meemaken dat alles uit mijn handen valt omdat ik te lang ben doorgegaan.
Tegelijkertijd besef ik heel goed hoeveel geluk ik heb met alle lieve hulp om mij heen. Met mensen die dingen van mij overnemen, mij de ruimte geven en niet steeds vragen wanneer ik weer volledig terug ben. Ook het begrip van mijn klanten doet ontzettend veel met mij, want juist doordat er niet aan mij getrokken wordt en ik de tijd krijg om te herstellen, kan ik mijn focus leggen op wat nu het allerbelangrijkste is: weer goed voor mezelf leren zorgen.
Heb ik dan eerder een burn-out gehad? Ja, dat roep ik al jaren, maar heel eerlijk: daar schuilt een heel ander verhaal achter. Een verhaal dat ik zeker een keer ga vertellen. Een verhaal dat inmiddels geleefd is, maar nog steeds littekens heeft. Een verhaal dat mij sterker heeft gemaakt. Een verhaal dat ervoor zorgde dat ik dertien jaar geleden in een diep dal terechtkwam, maar óók het verhaal dat mij uiteindelijk heeft gebracht waar ik nu sta.
Dat verhaal staat in inkt al een heel eind geschreven en komt een keer naar buiten, alleen nu nog niet.
Waar ik nu sta
Nu ben ik bezig met het herstel van een echte burn-out en het gaat goed. Er zijn inmiddels meer goede dagen dan slechte dagen. Ik kan weer genieten, krijg langzaam nieuwe ideeën en voel steeds vaker dat mijn energie terugkomt, alleen probeer ik die energie niet meer meteen volledig uit te geven zodra ze zich laat zien.
Inmiddels ben ik heel voorzichtig weer een paar dingen aan het oppakken. Niet omdat alles alweer kan en ook niet omdat ik vind dat ik zo snel mogelijk terug moet naar hoe het was, maar omdat ik voel dat er langzaam weer wat ruimte ontstaat. Ruimte om een nieuwsbrief te maken, om mijn gedachten in een blog te vangen en om heel voorzichtig ook weer een beetje vooruit te kijken.
Dat vooruitkijken hoort nu eenmaal bij mij. Mijn hoofd blijft ideeën maken en ergens vind ik dat ook heel fijn, want het betekent dat er weer iets begint te stromen. Alleen hoef ik niet ieder idee meteen uit te voeren en hoeft niet alles wat ik bedenk vandaag, morgen of zelfs volgende maand af te zijn. Dat is misschien wel een van de grootste veranderingen die ik op dit moment aan het leren ben.
Ik pak mijn werk daarom stap voor stap weer op, in mijn eigen ‘vernieuwde’ tempo van dit moment. Een tempo dat niet wordt bepaald door wat ik allemaal zou moeten kunnen, maar door wat mijn lichaam en mijn hoofd daadwerkelijk aankunnen. Soms betekent dat dat ik een paar uur heerlijk kan schrijven en soms betekent het dat ik na één taak alweer moet stoppen. Beide mogen er zijn.
Dat vraagt oefening, want hoe doe je rustig aan als je héél veel leuk vindt? Hoe kies je wanneer je hoofd alweer tien plannen heeft bedacht en hoe voorkom je dat enthousiasme opnieuw verandert in een agenda waarin nergens meer ruimte zit om gewoon te zijn? Voor mij begint het met luisteren. Niet pas wanneer mijn lichaam aan alle kanten sputtert, maar al bij de eerste vermoeidheid, bij dat korte lontje, bij die onrust in mijn hoofd en bij het gevoel dat zelfs iets leuks ineens te veel wordt. Niet ieder signaal betekent dat ik alles moet laten vallen, maar ieder signaal verdient het wel om serieus genomen te worden.
Mijn herstel gaat daarom niet over zo snel mogelijk weer de oude worden. Misschien wil ik de oude versie van mezelf helemaal niet terug. Die vrouw heeft mij ver gebracht en ontzettend veel voor elkaar gekregen, maar ze heeft ook te lang gedacht dat ze alles zelf kon dragen. Ik wil niet terug, ik wil verder. Rustiger, bewuster en met meer respect voor mijn eigen grenzen. Met ruimte voor mijn bedrijf, voor de mensen van wie ik houd en voor de dingen die ik nog steeds héél erg leuk vind, maar óók met ruimte voor niets. Voor stilte, voor verdriet als dat zich aandient en voor een lichaam dat niet eerst ziek hoeft te worden voordat het mijn aandacht krijgt.
Vooruitkijken doe ik dus nog steeds, alleen niet meer met zevenmijlslaarzen aan. Ik kijk, ik voel, ik probeer en ik stuur bij wanneer dat nodig is. Niet om zo snel mogelijk weer de oude te worden, maar om een manier van werken en leven te vinden die beter past bij wie ik nu ben.
Een burn-out is niets om dankbaar voor te hoeven zijn en ik zou niemand aanraden om zo ver over haar grenzen heen te gaan dat het lichaam uiteindelijk zelf op de rem moet trappen. Maar nu ik hier toch sta, wil ik wel luisteren naar wat deze periode mij probeert te vertellen. Mijn lichaam heeft mij niet in de steek gelaten. Het heeft juist heel lang geprobeerd mij overeind te houden en toen dat niet meer ging, heeft het gedaan wat ik zelf niet durfde te doen: het heeft mij stilgezet.
Als jij jezelf herkent, of delen herkent hoe fijn als je dat met ons wilt delen. Hoe jij uit een periode gekomen bent en jezelf weer op een positieve manier in beweging gezet hebt. Wellicht kan je anderen hiermee een stukje verder helpen.
XOXO Mariska
Slow Beauty Pionier