®
SLOWBEAUTY INSPARATION MAGAZINE
Als het licht terugkomt
de overgang van winter naar lente energie
De meteorologische lente hangt al in de lucht, nog voordat de natuur het hardop durft te zeggen. Dit blog is mijn manier om dat eerste kantelpunt te vangen: van de winter waarin ik naar binnen keer, naar de lente waarin het licht me weer naar buiten trekt. Niet als een to-do, niet als een nieuwe versie van mezelf, maar als een zachte beweging met het seizoen mee. Misschien herken jij het ook, dat je lijf al eerder weet wat je nodig hebt dan je hoofd, en dat je ineens zin krijgt in lucht, ruimte en een beetje meer licht om je heen. Ik neem je mee in wat dat met mij doet, in kleine momenten die je bijna over het hoofd ziet, maar die stiekem alles vertellen.
lees ook
wanneer stop jij de tijd?
Ik merk het elk jaar weer: lente komt niet binnen met een klap, maar met een soort fluistering. Alsof de dag net iets langer bij me blijft hangen, alsof het licht ’s ochtends niet meer alleen binnenvalt, maar ook iets in mij aanzet. En dan is er zo’n moment waarop ik het ineens doorheb, niet omdat ik het op de kalender zie, maar omdat mijn lijf het al lang wist. Ik wil eerder de gordijnen open. Ik wil lucht. Ik wil ruimte. En het gekke is, ik hoef er niet eens moeite voor te doen, het gebeurt gewoon, bijna vanzelf. Herken je dat, dat je zonder duidelijke reden energie terugkrijgt, alsof er ergens een knopje omgaat dat je zelf niet eens hebt aangeraakt?
In de winter leef ik anders, en eerlijk… ik vind dat ook mooi. Winter voelt als toestemming. Toestemming om naar binnen te keren, om zachter te zijn, om minder te willen, om warmte op te zoeken zonder dat ik daar iets van hoef te vinden. De dagen zijn korter, de avonden langer, en alles nodigt uit tot vertraging. Een kop thee die je met twee handen vasthoudt. Een kaars die het donker vriendelijk maakt. Een dekentje dat niet alleen je lichaam warm houdt, maar ook je hoofd kalmer maakt. Winter is het seizoen van zelfreflectie. Niet altijd comfortabel, maar wel eerlijk. Wat werkte wel? Wat werkte niet? Wat wil ik meenemen? Wat mag ik laten liggen? Slow Beauty voelt in de winter bijna vanzelfsprekend, omdat de natuur zelf zegt: ga niet harder, ga dieper.
En dan komt dat kantelpunt. Niet abrupt, niet met een groot gebaar, maar met een zachte verschuiving in alles. De ochtend wordt lichter, en ik merk dat ik eerder de ramen openzet, alsof frisse lucht ineens geen luxe meer is maar een behoefte. Ik beweeg anders door het huis. Mijn tempo verandert zonder dat mijn agenda verandert. Ik heb zin om dingen op te ruimen, niet omdat het “moet”, maar omdat ik ruimte wil maken.
In mijn huis, in mijn hoofd, in mijn plannen. Lente is dat seizoen waarin je voelt dat je niet per se opnieuw hoeft te beginnen, maar wel opnieuw mag kiezen. En dat is voor mij precies Slow Beauty: niet blind doorgaan op hetzelfde ritme omdat je het jezelf ooit zo hebt aangeleerd, maar meebewegen met wat het leven je nu vraagt.
Wat de lente met een mens doet… het is bijna een stille reset. Je krijgt meer energie zonder dat je precies kunt uitleggen waar die vandaan komt. Je hoofd wordt helderder, je zintuigen staan scherper afgesteld. Je hebt meer behoefte aan buiten zijn, zelfs als het nog fris is, gewoon even voelen hoe de lucht ruikt, hoe de wereld langzaam weer kleur terugkrijgt. De lente staat voor groei, voor vernieuwing, voor beweging, voor licht. Maar ook voor speelsheid. Voor het idee dat het leven weer een beetje losser mag, minder zwaar, minder serieus. Alsof je jezelf weer kunt toestaan om zin te hebben, in dingen, in plannen, in een middag zonder reden.
En het mooie is: de lente hoeft niet perfect te zijn. Ze is rommelig en wispelturig, soms zacht en zonnig, soms ineens guur, alsof ze zelf ook nog even moet oefenen met dat nieuwe ritme. Net als wij. En misschien is dat waarom ik me er zo thuis bij voel. Slow Beauty gaat niet over een strak plan of een opgepoetste versie van jezelf, het gaat over leven in lagen, in cycli, in echtheid. Je mag je blij voelen en toch moe. Je mag verlangen naar buitenlucht en tegelijkertijd nog behoefte hebben aan die winterse cocon. Je hoeft niet te kiezen. Je mag allebei zijn.
Dus beweeg ik mee, maar ik doe het bewust. Ik laat de winter niet abrupt los alsof hij “klaar” is, ik bedank hem bijna. Voor de rust, voor het inzicht, voor de zachtheid. En ik verwelkom de lente zoals je een vriendin binnenlaat die je net iets meer laat lachen: niet omdat alles ineens opgelost is, maar omdat het weer lichter voelt. Ik gun mezelf meer buitenmomenten, meer kleine wandelingen zonder doel, meer tijd waarin ik niet meteen ergens naartoe hoef. Ik gun mezelf ook een soort lenteschoonmaak, maar dan niet alleen in kasten. Ook in gedachten. Wat draag ik nog mee dat zwaar is? Wat mag terug naar de achtergrond? En wat wil ik, heel eerlijk, weer prioriteit geven?
Misschien is dat wel de grootste uitnodiging van dit seizoen: dat je niet “een nieuwe versie” van jezelf hoeft te worden, maar wel dichter bij jezelf kunt komen. En dat de natuur daarin geen decor is, maar een kompas. Dus als jij nu even bij jezelf incheckt, heel simpel, zonder het mooier te maken dan het is… waar merk jij de lente als eerste? Is het je energie, je humeur, je lijf, je huis, je verlangens? En wat zou er gebeuren als je dit jaar niet tegen dat ritme ingaat, maar ermee meeloopt, rustig, stap voor stap, zoals de natuur dat ook doet?
Onder dit blog kun je altijd een reactie achterlaten. Niet omdat het moet, maar omdat woorden soms precies dat laatste zetje zijn om iets in beweging te brengen. Dus als je iets herkent, of als je voelt dat dit seizoen iets in je wakker maakt, schrijf het daar. Misschien voor mij, maar vooral voor jezelf. Want soms begint lente niet buiten, maar gewoon… in een paar eerlijke zinnen die je eindelijk eens opschrijft.
XOXO Mariska
Slow Beauty Pionier